Rozdział V

Hermiona obudziła się w niedzielny poranek po spadnięciu z łóżka. Zauważyła, że Ginny jeszcze spała i zajmowała jego trzy czwarte, więc postanowiła, że nie będzie jej budzić. Wstała i ubrała się w luźny biały top i jeansy. Wyszła ze swojego dormitorium i ruszyła w stronę Wielkiej Sali. Dopiero teraz zorientowała się, że jest już pół do jedenastej. Przy stole Gryfonów siedział Ron razem z Harrym. Weasley spojrzał się na nią spode łba, a Harry uśmiechnął się do niej. Usiadła na drugim końcu stołu przy Deanie i Seamusie. Przypomniała sobie nagle o prośbie Harry'ego. Pospiesznie zaczęła szukać Luny, ale nigdzie jej nie było. Postanowiła, że poszuka jej jutro, gdy dziewczyna będzie szła na lekcje. Zastanawiała się co ma jej dokładnie powiedzieć. Po zjedzonym śniadaniu poszła do dormitorium, by obudzić Wiewiórkę. Ginny była już jednak ubrana i gotowa do wyjścia do Hogsmeade. Dzień był pochmurny, więc Hermiona ubrała bluzę Blaise'a, która pasowała do jej ubioru. Ginny była ubrana w różową sukienkę i biały sweterek. W pokoju wspólnym czekał na nię Dean. W trójkę wyszli z Hogwartu i skierowali się w stronę Trzech Mioteł. W pubie zauważyli Malfoya i Parkinson. Szybko poszli na jego koniec i usiedli. Gdy Dean poszedł zamówić trzy piwa kremowe, dziewczyny były już pochłonięte rozmową.

-Cieszę się, że się już nie kłócicie – powiedziała Hermiona i uśmiechnęła się do swojej przyjaciółki.

-Kłócimy się, ale nie tak często jak ostatnio. Minęła mu też zazdrość o Harry’ego. Nie wiem, skąd mu przyszło do głowy, że spotykam się z nim wieczorem na błoniach – zaśmiała się Ginny i zdjęła sweterek.

-Nie martw się. Wszyscy chłopacy są zazdrośni o Harry’ego. Ron też był o niego zazdrosny. Chyba sądzą, że skoro jest Wybrańcem to wszystkie dziewczyny na niego lecą – zawtórowała jej w śmiechu i natychmiast zmieniły temat, gdyż Dean wracał z powrotem do stołu.

-Słyszałem, że się pokłóciłaś z Ronem. Nie martw się, to idiota – powiedział Thomas do Hermiony i usiadł obok Ginny.

-Wiem, że to idiota – odpowiedziała mu i uśmiechnęła się do niego.

-W zasadzie, o co się pokłóciliście? Ron wrócił czerwony jak pomidor – spytał Dean i spojrzał na nią przenikliwym wzrokiem.

-O Blaise’a. Jest w Slytherinie. Zauważył jak mnie przytula nad jeziorem, powiedzmy, że wpadł w jedną ze swoich furii. Złapał mnie za ramię i powiedział, że mam iść z nim, ale mu się wyrwałam – powiedziała Hermiona i wzięła jeden łyk piwa kremowego.

-Zadajesz się z chłopakiem ze Slytherinu?! Nie dziwię się, że Ron się wkurzył. Ginny, ty też się z nim zadajesz? – zapytał ciekawy chłopak i spojrzał w kierunku swojej dziewczyny.

-Nie, nie zadaję. A nawet jakbym się zadawała, to bym ci nie powiedziała. Myślałam, że sobie wyjaśniliśmy to i owo – odpowiedziała mu Ginny i spojrzała na niego wzrokiem, który mógłby zabijać.

-Tak wiem, ale ja się po prostu o ciebie martwię. Nie chce, żebyś wplątała się w jakieś kłopoty – speszył się Dean i opuścił głowę. Hermiona wiedziała co chciał powiedzieć. „Ginny, nie zadawaj się z Hermioną. Nie możesz. Ona się zadaję z Zabinim, a to najlepszy kumpel Malfoya”. Dokładnie to. Czuła się w tej chwili jakby siedziała tu teraz z Ronem. Wiecznie uprzedzenia i nienawiść do innych. Jaki był sens tej nienawiści? Dlaczego zawsze chciał udowodnić tej wrednej fretce, że nie jest od niego gorszy? Dlaczego chciał mu się przypodobać? „Myślał pewnie, że jak nazwie mnie szlamą to Malfoy będzie go szanował” pomyślała Hermiona.

-Sugerujesz, że oni są dla mnie zagrożeniem? Że Hermiona jest dla mnie zagrożeniem?! – krzyknęła Ginny, a połowa ludzi w pubie spojrzała się na nią – Zastanów się lepiej nad tym co mówisz i o kim mówisz. Hermiona to moja przyjaciółka i nawet gdyby chciała mnie wciągnąć w jakieś kłopoty przemyślałabym to. A nie wierzę, że Hermiona jest do tego zdolna.

W tym momencie jedyne co usłyszała brązowowłosa to trzaśnięcie drzwiami. Zauważyła, że Dean wstał i chciał za nią pobiec.

-Ja pójde za nią. Przejdzie jej, nie martw się – powiedziała i natychmiast wybiegła z Trzech Mioteł szukać swojej przyjaciółki. Szukała jej dobre dziesięć minut. W końcu zauważyła ją przy jednym z drzew. Podbiegła szybko i kucnęła obok niej. Widziała, że płacze.

-Widzisz jak to z nim jest?! Musi wszystko wiedzieć! Z kim wychodzę, gdzie wychodzę, o której będę! Nawet nie wiesz jak ja się czuję! Wiecznie pod nadzorem! – krzyczała przez łzy Ruda. Coraz więcej łez napływało do jej brązowych oczu.

-Wiem doskonale jak się czujesz, ale nie możesz wyładowywać całej złości na Deanie. On się o ciebie martwi. No już, nie płacz kochanie – pocieszała ją i przytuliła się do niej.

-To jest obsesja, Hermiona! Nie martwienie się. Mam tego dość! Muszę z tym skończyć! – powiedziała Ruda i natychmiast wstała.

-Poczekaj z tym trochę Ginny. Wiem, że Dean jest trochę przewrażliwiony, ale nie rób nic pod wpływem impulsu. Kto wie, czy nie będziesz tego żałować.

-Czy ty zawsze musisz mieć rację? – spytała się jej Weasley,a ona odpowiedziała na to tylko uśmiechem – chodźmy już do szkoły zaczyna się robić zimno. Ron dziś wyjeżdża – po ostatnich słowach Hermiona poczuła jak jej dusza śpiewa i jednocześnie tańćzy z radości. Nie mogła już znieść widoku starszego brata swojej przyjaciółki. Nie dała po sobie tego jednak poznać i ruszyła za Wiewiórką do Hogwartu. Nie słuchała jej, tylko rozmyślała o tym jak będzie wyglądać jej pożegnanie z Ronem. Gdy doszły do Wielkiej Sali, był on już spakowany i gotowy do drogi. Widać było, że na kogoś czeka.

-O, przyszłyście. Myślałem, że nie zdąrzycie – uśmiechnął się do nich i podszedł. – Trzymaj się siostra i nie wykończ Deana. Chce go jeszcze kiedyś zobaczyć – przytulił ją, a następnie podszedł do Hermiony.

-Wiem, że się nie układało między nami za dobrze. Z tego powodu chciałem cię przeprosić. Nie jesteśmy razem, ale ja się tlyko o ciebie troszczę – powiedział i uśmiechnął się.

-Doceniam to, Ron. Sądze jednak, że nie potrzebuje takiej opieki – mruknęła. Pozwoliła mu się przytulić i za nim wyjechał poprosiła go jeszcze na słówko.

-O Ginny też się zatroszczę. Nie musiałeś mówić Deanowi, żeby się nią opiekował. Poradzę sobie z nią sama, nie martw się – szepnęła i zauważyła jak się cały czerwieni. –Wiem, że nie powinienem, ale to moja siostra. Skoro ja nie mogę jej bronić to ktoś inny musi – odpowiedział cicho.

-Przed czym on ma ją bronić? Wiesz, że prawie rozwaliłeś ich związek? – spytała. Nie wiedziała, że człowiek może z emocji być taki czerwony. Widać było, że Ron czuje się zażenowany tą sytuacją.

-Tak wiem. Opiekuj się nią, ok? I sama o siebie dbaj – uśmiechnął się ostatni raz i pobiegł w stronę swojej mamy, która żegnała się z Harrym i Ginny. Podeszła do nich, nie uniknęła pani Weasley, która porwała ją w swoje ramiona i przypomniała, że ma się zdrowo odżywiać. Gdy odjechali, Harry poszedł w stronę Hogsmeade, a obie dziewczyny poszły do Wielkiej Sali. Hermiona spostrzegła Blaise’a, który zmierzał w ich stronę. Widząc, że Ginny próbuje uciec złapała ją za rękę.

-Cześć Mionka! – krzyknął i przytulił Hermionę. Spojrzał na jej przyjaciółkę i natychmiast podał jej rękę. – Jestem Blaise! Ty to pewnie Ginny Weasley – uśmiechnął się do niej cwaniacko i potrząsnął jej ręką.

-Tak, miło mi – odwzajemniła uśmiech i w tym samym momencie wszedł Dean. Hermiona szybko do niego podbiegła i szepnęła mu coś do ucha. Thomas natychmiast się wyprostował i podszedł do Zabiniego.

-Dean – przedstawił się, a jego ton mówił sam za siebie. Nie był chętny do poznania się z jakimkolwiek Ślizgonem.

-Blaise – równie sucho przedstawił mu się – masz szczęście. Twoja dziewczyna jest naprawdę śliczna. Hermiona zauważyła jak Ginny rumieni się.

- Tak wiem – odpowiedział mu Gryfon i od razu odszedł.

-Coś humorzasty ten twój chłopak, Ginny – powiedział i poprawił swój mundurek.

-Zazwyczaj się tak nie zachowuje – uśmiechnęła się i ścisnęła rękę Hermionie, na znak, że mają już iść. Brązowowłosa spojrzała na przyjaciółkę i zwróciła się do Zabiniego.

-Będziemy wracać do siebie. Do jutra – powiedziała i razem z Rudą poszły w stronę drzwi.

-Miło było cię poznać – krzyknął za nimi Blaise i pomachał do Ginny. Odmachały mu i ruszyły w stronę wieży Gryffindoru.

-Chyba wpadłaś mu w oko – szepnęła do Wiewiórki i uśmiechnęła się chytrze.

-Przestań. Wiesz przecież, że jestem z Deanem – odpowiedziała jej z oburzeniem – a propo Deana. Chyba był lekko zazdrosny o Blaise’a.

-Też tak myślę – weszły do pokoju wspólnego, w którym były co najmniej trzy osoby. Przeszły przez niego i otworzyły drzwi do dormitorium Hermiony.

-A teraz porozmawiamy o chłopakach! – krzyknęła Ginny i rzuciła się na łóżko.

-Musimy? – spytała zrezygnowana Hermiona – zawsze rozmawiamy o chłopakach. Nie możemy porozmawiać o czymś innym? Na przykład o planach na przyszłość?

-Niech ci będzie. No dobra, to z kim wiążesz swoją przyszłość? – zapytała Ruda z zaciekawieniem. Granger wiedziała, że nie ma już odwrotu. Gdy Ginny coś wymyśliła, nie było odwrotu.

-Nie mam pojęcia. Myślę, że z pięcioma kotami – uśmiechnęła się, ale wiedziała, że jej przyjaciółka wyskoczy za chwilę z jakimś dziwacznym pomysłem.

-Może chcesz spędzić resztę swojego życia z Malfoyem? Wyobraź to sobie. Wasze tlenione dzieci biegające po ogrodze – fantazjowała Ginny i po kilku sekundach wybuchła śmiechem.

-Och, nie bądź śmieszna! Z tym kimś? W życiu! – oburzyła się Hermiona. Przez chwilę wyobraziła sobie ich wspólne dzieci. Szybko odgoniła od siebie tę myśl. Przez następne kilka godzin Ginny podała kilkaset potencjalnych mężów Miony. Żaden jednak nie był jej księciem z bajki. Położyły się spać, a następnego dnia obudził je piękny jesienny poranek.

A.